ความคิดปลดปล่อยออกมา

วันเวลาช่างแสนนาน

วันข้างหน้าวาววับและจับใจไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม

ใต้ฟ้าใบนี้สีครามช่างงดงามยิ่งกว่าสิ่งใด

กายเราสองที่แม้ไม่สั่นคลอนแต่ตอนนี้ใจไหวหวั่น

หน้าต่างบานนั้นย้อมด้วยสีสันแห่งความหลงใหล

ก่อนนี้หากฉันเดินย้อนไปจะได้เจอมั้ยเจออีกครั้งหนึ่ง

วันข้างหน้าไม่ว่าไปที่ไหนก็ยังเดินต่อไปนี่หน่า

ถึงแม้เป็นภาพลวงตา ใต้ฟ้าในเมืองใหญ่นี้

วันเวลาถึงแม้ต้องเปลี่ยนไปแค่ได้เห็นก็ดีมากๆ

อีกครั้งแล้ว คนที่เจอไม่ได้แล้ว ณ ที่นี้

ฉันจะเปิดหน้าต่างนี้

ความคิดปลดปล่อยออกมา

วันเวลาช่างแสนนาน

วันข้างหน้าวาววับและจับใจไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม

ใต้ฟ้าใบนี้สีครามช่างงดงามยิ่งกว่าสิ่งใด

กายเราสองไปจนถึงเมื่อไหร่จะได้ตื่นจากนิทรา

สุดใจ คนที่เรารักนั้นไม่เคยกลับคืนมา

เด็กตัวน้อยนับร้อยกำลังลืมตากำเนิดมา

สิ่งที่คิดในเมื่อชีวิตไม่คิดย้อนกลับคืนมา

พยายามลืมความคลางแคลงใจที่บังเกิดมา

สุดใจ เรื่องราวที่ยังไงก็ไม่อาจลืมไป

ภาพอวยพรในวันปีใหม่ยังคงติดตา

เรื่องอย่างนี้ แม้ว่าชะตาชีวิตไม่อาจนำพาสองเรา

หวนคืนมาอย่างดั่งที่คิด โอ้ความเสน่หา

เมื่อสีของซากุระเริงระบำ ฉันอยู่อย่างเดียวดาย

抑えきれぬ胸に　立ち尽くしてた

ณ ที่ที่จิตใจยากที่จะควบคุม ฉันยืนอยู่อย่างนั้น

若葉色　萌ゆれば　想いあふれて

เมื่อต้นหญ้าอ่อนแตกหน่อ ความคิดก็ไหลพรั่งพรูออกมา

全てを見失い　あなたへ流れた

ทุกสิ่งเลือนหายพัดพาไปที่เธอ

めぐる木々たちだけが

เหล่าไม้น้อยใหญ่ที่อยู่ล้อมรอบเท่านั้น

ふたりを見ていたの

ที่เห็นคนทั้งสอง

ひとところにはとどまれないと

เราไม่สามารถหยุดเวลาเพื่ออยู่กับคนนั้นได้

そっとおしえながら

พร่ำบอกเบาๆอย่างนั้น

枯葉色染めてく　あなたのとなり

รอบๆคุณถูกย้อมไปด้วยสีของใบไม้แห้ง

移ろいゆく日々が　愛へと変わるの

คืนวันที่ผันผ่าน เปลี่ยนเป็นความรัก

どうか木々たちだけは

เหล่าไม้น้อยใหญ่ทั้งหลาย โปรดเถอะ

この想いを守って

โปรดจงรักษาความทรงจำเหล่านี้ไว้

もう一度だけふたりの上で

บนคนทั้งสอง เพียงอีกครั้งหนึ่ง

そっと葉を揺らして

จงช่วยขยับใบอย่างแผ่วเบา

やがて時はふたりを

ในไม่ช้ากาลเวลาจะพาคนทั้งสอง

どこへ運んでゆくの

ไปในที่แห่งใดนะ

ただひとつだけ　確かな今を

มีเพียงคนเดียว

そっと抱しめていた

ที่โอบกอดเวลาขณะนี้อย่างนุ่มนวล

雪化粧まどえば　想いはぐれて

สับสนกับความสวยงามของหิมะ ทำให้ความคิดหลงทาง

足跡も消してく　音無きいたずら

รอยเท้าเลือนลาง เสียงขาดหายไป

どうか木々たちだけは

เหล่าไม้น้อยใหญ่ทั้งหลาย โปรดเถอะ

この想いを守って

โปรดจงรักษาความทรงจำเหล่านี้ไว้

「永遠」の中ふたりとどめて

ในความเป็นนิรันดร ให้คนทั้งสองอยู่ด้วยกัน

ここに　生き続けて

ใช้ชีวิตที่นี่ต่อไป

めぐる木々たちだけが

เหล่าไม้น้อยใหญ่ที่อยู่ล้อมรอบเท่านั้น

ふたりを見ていたの

ที่เห็นคนทั้งสอง

ひとところにはとどまれないと

เราไม่สามารถหยุดเวลาเพื่ออยู่กับคนนั้นได้

そっとおしえながら

พร่ำบอกเบาๆอย่างนั้น

桜色舞うころ　私はひとり

เมื่อสีของซากุระเริงระบำ ฉันอยู่อย่างเดียวดาย

あなたへの想いを　かみしめたまま

คร่ำครวญถึงความคิดที่มีถึงคุณอยู่อย่างนั้น

ฉีกความทรงจำในวันเก่าด้วยมือของเธอ

หยุดลมหายใจแห่งความโศกเศร้า

มาเถอะ แทงทะลุอกนี้ อกที่ร่ำร้องหารัก

มองท้องฟ้าที่ซึ่งเช้าวันใหม่ต้องมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

ฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับหัวใจที่หายไป

นกที่อยู่เคียงข้างบินจากไปแล้ว มันจะพบแสงสว่างรึป่าวน้า

น่ะ เธอไม่คิดจะให้ฉันขี่หลังเธอเลยเหรอ

แล้วค่อยไปให้ไกลจากความสงสารที่ฉันทิ้งไว้ในที่ที่ไกลเกินเอื้อม

ฉันได้ลองพยายามยืนต่อไป

แต่คำตอบที่แท้จริงมันอาจจะไม่เคยอยู่ตรงนั้นเลยก็ได้

เพราะฉันจะไม่ต้านสายลมนี้ต่อไปแล้ว

ถือมันด้วยมือของคุณ กุญแจดอกนี้น่ะ คุณจะไม่ลังเลใช่มั้ย

แม้มันจะผิดพลาด แม้ว่าจะไม่สามารถเปิดประตูบานนี้ได้อีกเป็นครั้งที่สอง

แต่มาเถอะ อย่างน้อยก็รู้ว่าได้ทำอะไรไป ในเมื่อเสียงกุญแจดอกนั้นเป็นพยานอยู่เสมอ

จิตวิญญาณที่รักษาไว้ไม่ได้ ล่องลอยหายไป

ในเวลานั้นมันส่องแสงริบหรี่

ขับให้แสงของดวงจันทร์ในค่ำคืนนี้กระจ่างขึ้นไปอีก